تاریخچه شارژ موبایل؛ از شارژرهای سیمی تا شارژ سریع و بی‌سیم

امروز کافی است گوشی را به یک شارژر متصل کنیم یا آن را روی یک پد بی‌سیم قرار دهیم تا فرآیند شارژ آغاز شود. در بعضی گوشی‌ها، چند دقیقه اتصال به شارژر می‌تواند مقدار قابل توجهی از انرژی موردنیاز دستگاه را تأمین کند.اما همیشه این‌طور نبوده است.

شارژ موبایل در چند دهه گذشته مسیر طولانی‌ای را طی کرده است؛ از شارژرهای اختصاصی و کانکتورهای متفاوت برای هر گوشی، تا USB، Micro-USB، Lightning و در نهایت USB-C. هم‌زمان، توان شارژ نیز از چند وات به ده‌ها وات افزایش پیدا کرده و فناوری شارژ بی‌سیم نیز از یک قابلیت خاص به یک استاندارد گسترده در تجهیزات الکترونیکی تبدیل شده است.

این تغییر فقط مربوط به شکل سوکت نیست. پشت آن مجموعه‌ای از استانداردهای الکتریکی، پروتکل‌های ارتباطی، مدارهای مدیریت توان، باتری‌های لیتیوم‌یونی و سیستم‌های حفاظتی قرار دارد.

در این مقاله مسیر تحول شارژ موبایل را از نسل‌های اولیه تا فناوری‌های امروزی بررسی می‌کنیم.

قبل از USB؛ هر گوشی شارژر خودش را داشت

در سال‌های ابتدایی گسترش تلفن‌های همراه، مفهوم «شارژر استاندارد موبایل» به شکل امروزی وجود نداشت.

هر شرکت و حتی گاهی هر خانواده از گوشی‌ها می‌توانستند از کانکتور و شارژر مخصوص خود استفاده کنند.

در نتیجه اگر کسی چند گوشی مختلف داشت، ممکن بود برای هرکدام یک شارژر جداگانه نیاز داشته باشد.

از نظر فنی نیز شارژرهای قدیمی معمولاً ساختار ساده‌تری نسبت به شارژرهای امروزی داشتند. هدف اصلی این بود که یک منبع تغذیه مناسب برای مدار شارژ داخلی گوشی فراهم شود.

در بسیاری از گوشی‌های قدیمی، مدار شارژ داخل خود دستگاه قرار داشت و آداپتور بیشتر نقش منبع تغذیه را ایفا می‌کرد.

به مرور، افزایش تعداد تولیدکنندگان و تنوع گوشی‌ها باعث شد نیاز به استانداردسازی بیشتر احساس شود.

ورود USB به دنیای موبایل

USB در ابتدا با هدف ایجاد یک رابط استاندارد برای اتصال تجهیزات الکترونیکی به رایانه‌ها توسعه پیدا کرد.

استاندارد USB 2.0 در سال ۲۰۰۰ منتشر شد و به‌تدریج USB به یکی از رایج‌ترین رابط‌های ارتباطی تجهیزات الکترونیکی تبدیل شد.

نکته مهم این بود که USB فقط برای انتقال داده کاربرد نداشت؛ می‌توانست انرژی الکتریکی را نیز منتقل کند.

همین ویژگی باعث شد USB به تدریج وارد دنیای شارژ تجهیزات قابل حمل شود.

در واقع، یک ایده بسیار مهم شکل گرفت:

یک کابل می‌تواند هم اطلاعات را منتقل کند و هم انرژی موردنیاز دستگاه را تأمین کند.

این موضوع بعدها پایه بسیاری از سیستم‌های شارژ موبایل شد.

چرا USB برای شارژ موبایل مناسب بود؟

USB چند مزیت مهم داشت:

• استاندارد نسبتاً عمومی
• کابل و کانکتور قابل دسترس
• امکان انتقال داده
• امکان تأمین توان
• وجود اکوسیستم گسترده‌ای از تجهیزات
• امکان توسعه استانداردهای جدیدتر

به همین دلیل USB به مرور از یک رابط مخصوص رایانه‌ها به یک منبع رایج برای تغذیه و شارژ دستگاه‌های قابل حمل تبدیل شد.

USB-IF نیز در توضیحات رسمی خود اشاره می‌کند که USB از یک رابط داده با توان محدود، به یکی از منابع اصلی تأمین توان برای دستگاه‌هایی مانند تلفن همراه، تبلت و اسپیکرهای قابل حمل تبدیل شده است.

Micro-USB؛ یکی از مهم‌ترین مراحل استانداردسازی شارژ موبایل

با کوچک‌تر شدن گوشی‌ها، کانکتورهای بزرگ‌تر USB برای بعضی محصولات مناسب نبودند.

اینجا Micro-USB اهمیت پیدا کرد.

مشخصات Micro-USB در سال ۲۰۰۷ وارد استاندارد USB شد و به‌تدریج در تعداد زیادی از تلفن‌های همراه، تبلت‌ها، دوربین‌ها و تجهیزات قابل حمل مورد استفاده قرار گرفت.

Micro-USB نسبت به بسیاری از کانکتورهای قدیمی کوچک‌تر بود و می‌توانست هم برای انتقال داده و هم شارژ استفاده شود.

برای مدتی طولانی، Micro-USB عملاً یکی از شناخته‌شده‌ترین کانکتورهای شارژ در دنیای موبایل بود.

اما یک مشکل داشت:

جهت اتصال مشخص بود.

یعنی کاربر باید کانکتور را با جهت درست وارد گوشی می‌کرد.

این موضوع شاید مسئله بزرگی به نظر نرسد، اما وقتی قرار است یک استاندارد برای میلیاردها دستگاه و استفاده روزمره طراحی شود، حتی چنین جزئیاتی نیز اهمیت پیدا می‌کنند.

USB Battery Charging؛ وقتی USB فقط یک منبع تغذیه ساده نبود

افزایش استفاده از USB برای شارژ باعث شد موضوع مدیریت توان اهمیت بیشتری پیدا کند.

استاندارد USB Battery Charging برای مشخص کردن رفتار دستگاه‌ها در شرایط شارژ توسعه پیدا کرد.

نسخه Battery Charging 1.2 که در سال ۲۰۱۰ منتشر شد، یکی از مراحل مهم در تکامل شارژ مبتنی بر USB بود.

هدف این بود که دستگاه و منبع تغذیه بتوانند وضعیت شارژ و قابلیت تأمین جریان را بهتر تشخیص دهند.

این مرحله اهمیت زیادی داشت، زیرا مشخص شد که صرفاً داشتن یک پورت USB به این معنا نیست که تمام دستگاه‌ها الزاماً می‌توانند با یک سرعت شارژ شوند.

میزان جریان قابل دریافت، نوع منبع تغذیه، کابل و مدار داخلی دستگاه همگی اهمیت دارند.

شارژ سریع چگونه متولد شد؟

با افزایش ظرفیت باتری گوشی‌های هوشمند، یک مشکل جدید ایجاد شد.

اگر ظرفیت باتری بیشتر شود ولی توان شارژ ثابت بماند، زمان لازم برای شارژ کامل نیز افزایش پیدا می‌کند.

کاربران هم انتظار داشتند گوشی در مدت کوتاه‌تری شارژ شود.

در نتیجه صنعت به سمت Fast Charging یا شارژ سریع حرکت کرد.

اما «شارژ سریع» یک استاندارد واحد نیست.

این عبارت می‌تواند به مجموعه‌ای از فناوری‌ها و پروتکل‌های مختلف اشاره کند که توسط شرکت‌ها و سازمان‌های مختلف توسعه داده شده‌اند.

در ساده‌ترین حالت، افزایش توان شارژ از طریق افزایش ولتاژ، جریان یا ترکیبی از هر دو انجام می‌شود.

رابطه اصلی بسیار ساده است:

توان = ولتاژ × جریان

P = V × I

برای مثال، منبعی با ولتاژ ۵ ولت و جریان ۲ آمپر، توان اسمی حدود ۱۰ وات دارد.

اگر ولتاژ یا جریان افزایش پیدا کند، توان قابل انتقال نیز می‌تواند بیشتر شود؛ البته تا زمانی که کابل، کانکتور، شارژر، مدار شارژ گوشی و باتری برای آن شرایط طراحی شده باشند.

چرا افزایش جریان به تنهایی راه‌حل مناسبی نیست؟

اگر بخواهیم توان را فقط با افزایش جریان بیشتر کنیم، مشکلاتی مانند افزایش تلفات کابل و تولید حرارت بیشتر می‌شوند.

تلفات اهمی کابل تقریباً با رابطه زیر افزایش پیدا می‌کند:

P_loss = I²R

یعنی اگر جریان افزایش پیدا کند، تلفات مقاومتی با مربع جریان رشد می‌کند.

به همین دلیل افزایش ولتاژ در بسیاری از سیستم‌های شارژ سریع می‌تواند راهکار مؤثرتری برای انتقال توان بالاتر باشد؛ زیرا برای یک توان مشخص، افزایش ولتاژ امکان کاهش جریان را فراهم می‌کند.

البته در یک سیستم واقعی، موضوع بسیار پیچیده‌تر است و طراحی کابل، کانکتور، مدار تبدیل توان، کنترل حرارت و باتری همگی باید در نظر گرفته شوند.

Lightning؛ مسیر متفاوت اپل

در سال ۲۰۱۲، اپل همراه با معرفی iPhone 5 کانکتور جدیدی به نام Lightning را معرفی کرد.

Lightning نسبت به کانکتور ۳۰ پین قبلی کوچک‌تر بود و از طراحی برگشت‌پذیر استفاده می‌کرد؛ یعنی کاربر می‌توانست کانکتور را از هر دو جهت به گوشی متصل کند.

اپل در معرفی iPhone 5، Lightning را یک کانکتور کاملاً دیجیتال، کوچک‌تر و مقاوم‌تر معرفی کرد.

این اتفاق اهمیت زیادی داشت، چون در همان دوره‌ای که بسیاری از گوشی‌های دیگر به سمت Micro-USB حرکت می‌کردند، اپل مسیر اختصاصی خود را ادامه داد.

در نتیجه برای سال‌ها دو اکوسیستم متفاوت در دنیای موبایل وجود داشت:

Micro-USB در بخش بزرگی از گوشی‌های اندرویدی و

Lightning در محصولات موبایل اپل

این تفاوت بعدها با گسترش USB-C کمتر شد.

USB-C؛ تغییر بزرگ بعدی

USB Type-C یا همان USB-C در سال ۲۰۱۴ معرفی شد.

هدف آن فقط ساخت یک کانکتور کوچک‌تر نبود.

USB-C برای نسل جدید تجهیزات الکترونیکی طراحی شد تا بتواند قابلیت‌های مختلفی مانند انتقال داده، تأمین توان و در برخی کاربردها انتقال تصویر را در یک رابط فیزیکی کوچک‌تر ترکیب کند.

یکی از ویژگی‌های مهم USB-C، برگشت‌پذیر بودن کانکتور است.

یعنی دیگر لازم نیست کاربر برای پیدا کردن جهت درست اتصال، کانکتور را چند بار بچرخاند.

اما یک نکته بسیار مهم وجود دارد:

USB-C به‌تنهایی به معنی شارژ سریع نیست.

USB-C نام یک نوع کانکتور و اکوسیستم مشخصات مرتبط با آن است؛ سرعت شارژ و توان قابل انتقال به مشخصات دستگاه، شارژر، کابل و پروتکل مورد استفاده بستگی دارد.

این تفاوت درک USB-C را بسیار مهم می‌کند.

ممکن است دو شارژر یا کابل هر دو USB-C باشند، اما قابلیت‌های الکتریکی و سرعت شارژ آنها یکسان نباشد.

USB Power Delivery چیست؟

با افزایش نیاز دستگاه‌ها به توان بیشتر، USB به سیستمی نیاز داشت که بتواند درباره توان موردنیاز و توان قابل ارائه مذاکره کند.

اینجا USB Power Delivery یا USB PD اهمیت پیدا می‌کند.

USB PD یک پروتکل مدیریت توان است که اجازه می‌دهد منبع تغذیه و دستگاه درباره شرایط تأمین توان با یکدیگر ارتباط برقرار کنند.

بنابراین دیگر قرار نیست شارژر صرفاً یک ولتاژ ثابت را بدون توجه به نیاز دستگاه ارائه کند.

در یک سناریوی ساده:

شارژر → اعلام قابلیت‌ها → دستگاه درخواست توان مناسب → منبع تغذیه → تأمین توان

این مذاکره می‌تواند بسته به نسخه استاندارد، دستگاه و کابل، سطوح مختلفی از توان را پشتیبانی کند.

USB-IF در توضیحات رسمی USB Power Delivery تأکید می‌کند که PD امکان انتقال توان انعطاف‌پذیرتر را در کنار ارتباط داده روی یک کابل فراهم می‌کند.

USB PD چقدر توان می‌تواند منتقل کند؟

این مقدار در طول تاریخ استاندارد افزایش پیدا کرده است.

USB Power Delivery در نسل‌های قبلی امکان انتقال توان تا محدوده ۱۰۰ وات را فراهم می‌کرد.

سپس USB PD 3.1 معرفی شد و سقف توان را برای سیستم‌های واجد شرایط به ۲۴۰ وات افزایش داد.

در این نسل، سطوح ولتاژ بالاتر نیز برای کاربردهای توان بالاتر تعریف شدند.

البته این اعداد به این معنی نیستند که یک تلفن همراه باید یا می‌تواند ۲۴۰ وات دریافت کند.

حداکثر توان استاندارد با توان موردنیاز یک دستگاه کاملاً متفاوت است.

یک گوشی ممکن است تنها بخشی از توان قابل ارائه شارژر را درخواست کند.

این یکی از مهم‌ترین مفاهیمی است که درک آن برای طراحی سیستم‌های شارژ عمومی نیز اهمیت دارد.

چرا یک گوشی با شارژر پرقدرت منفجر نمی‌شود؟

یک تصور رایج این است که اگر شارژری مثلاً توان بسیار بالایی داشته باشد، تمام آن توان را به گوشی «هل می‌دهد».

در یک سیستم شارژ استاندارد چنین برداشتی درست نیست.

شارژر، کابل و دستگاه در یک اکوسیستم کنترل‌شده با یکدیگر کار می‌کنند و دستگاه براساس قابلیت‌های خود توان مناسب را دریافت می‌کند.

بنابراین داشتن یک شارژر پرقدرت لزوماً به معنی دریافت همان توان توسط گوشی نیست.

البته این موضوع مشروط به استفاده از تجهیزات سازگار و استاندارد است.

کیفیت کابل، شارژر و مدارهای حفاظتی همچنان اهمیت زیادی دارد.

PPS چیست؟

در برخی سیستم‌های مدرن USB Power Delivery، قابلیت Programmable Power Supply یا PPS نیز مورد استفاده قرار می‌گیرد.

PPS اجازه می‌دهد ولتاژ خروجی در محدوده مشخصی به شکل انعطاف‌پذیرتر تنظیم شود.

این موضوع می‌تواند به مدیریت بهتر توان و کاهش برخی تلفات و گرمای اضافی کمک کند.

به همین دلیل در بررسی شارژرهای مدرن، فقط عدد وات کافی نیست.

باید دید شارژر از چه پروتکل‌هایی پشتیبانی می‌کند و دستگاه نیز با کدام یک از آنها سازگار است.

شارژ بی‌سیم؛ حذف کابل از مسیر اتصال

در کنار تکامل شارژ سیمی، مسیر دیگری نیز دنبال شد:

حذف اتصال فیزیکی بین شارژر و گوشی.

در شارژ بی‌سیم، انرژی الکتریکی از طریق میدان الکترومغناطیسی بین فرستنده و گیرنده منتقل می‌شود.

در رایج‌ترین سیستم‌های شارژ بی‌سیم موبایل، دو بخش اصلی داریم:

• سیم‌پیچ فرستنده در شارژر
• سیم‌پیچ گیرنده در دستگاه

شارژر انرژی الکتریکی را به میدان مغناطیسی متغیر تبدیل می‌کند و سیم‌پیچ داخل گوشی این انرژی را دریافت کرده و دوباره به انرژی الکتریکی تبدیل می‌کند.

بعد از آن مدار مدیریت توان گوشی، انرژی را برای شارژ باتری تنظیم می‌کند.

استاندارد Qi چیست؟

یکی از مهم‌ترین استانداردهای شارژ بی‌سیم موبایل، Qi است که توسط Wireless Power Consortium توسعه داده شده است.

نسخه اولیه مشخصات Qi در سال ۲۰۱۰ منتشر شد.

در نسخه‌های بعدی، توان قابل انتقال، قابلیت‌های کنترلی، تشخیص اجسام خارجی و ویژگی‌های دیگری بهبود پیدا کردند.

برای مثال، Qi 1.2 در سال ۲۰۱۵ امکان شارژ تا ۱۵ وات را به استاندارد اضافه کرد.

در سال ۲۰۲۳ نیز Qi2 معرفی شد و مفهوم Magnetic Power Profile را وارد استاندارد کرد.

این ساختار به تراز بهتر گوشی و شارژر کمک می‌کند.

چرا تراز در شارژ بی‌سیم مهم است؟

در شارژ سیمی، اتصال فیزیکی تقریباً موقعیت الکتریکی مشخصی ایجاد می‌کند.

اما در شارژ بی‌سیم، فاصله و موقعیت نسبی دو سیم‌پیچ اهمیت زیادی دارد.

اگر سیم‌پیچ فرستنده و گیرنده به‌درستی در مقابل یکدیگر قرار نگیرند، انتقال انرژی می‌تواند ضعیف‌تر و غیربهینه‌تر شود.

به همین دلیل سیستم‌های جدیدتر به سمت راهکارهایی برای Alignment بهتر حرکت کرده‌اند.

Qi2 با استفاده از ساختار مغناطیسی خود، قرارگیری مناسب دستگاه روی شارژر را آسان‌تر می‌کند.

Foreign Object Detection چیست؟

یکی از چالش‌های مهم شارژ بی‌سیم، وجود اشیای فلزی ناخواسته در نزدیکی سیم‌پیچ است.

فرض کنید یک جسم فلزی بین یا نزدیک فرستنده و گیرنده قرار داشته باشد.

میدان الکترومغناطیسی می‌تواند باعث ایجاد جریان‌های القایی و در نتیجه تولید گرما در آن جسم شود.

به همین دلیل استانداردهای شارژ بی‌سیم مکانیزم‌هایی برای Foreign Object Detection یا FOD در نظر گرفته‌اند.

هدف این سیستم تشخیص شرایطی است که وجود جسم خارجی می‌تواند باعث کاهش ایمنی یا ایجاد اتلاف انرژی و گرمای ناخواسته شود.

این مثال نشان می‌دهد که شارژ بی‌سیم فقط «انتقال برق بدون سیم» نیست؛ بلکه مجموعه‌ای از کنترل‌های الکتریکی، ارتباطی و حفاظتی پشت آن قرار دارد.

Qi2 و نسل جدید شارژ بی‌سیم

Qi2 در سال ۲۰۲۳ معرفی شد و نسل جدیدی از استاندارد شارژ بی‌سیم Qi محسوب می‌شود.

یکی از ویژگی‌های اصلی آن استفاده از Magnetic Power Profile است که به قرارگیری دقیق‌تر دستگاه روی فرستنده کمک می‌کند.

در ادامه این مسیر، نسخه‌های جدیدتر Qi2 نیز توان شارژ بیشتری را پشتیبانی کرده‌اند.

طبق اطلاعات Wireless Power Consortium، نسخه Qi2 25W در سال ۲۰۲۵ معرفی شد و توان انتقال ۲۵ وات را هدف قرار داد.

این روند نشان می‌دهد که فاصله عملکرد شارژ بی‌سیم و شارژ سیمی در حال کاهش است.

آیا شارژ بی‌سیم جای شارژ سیمی را می‌گیرد؟

هنوز نمی‌توان گفت شارژ بی‌سیم در همه کاربردها جای شارژ سیمی را گرفته است.

هرکدام مزایا و محدودیت‌های خود را دارند.

شارژ سیمی

مزایا:

• راندمان مناسب
• توان‌های بالا
• کنترل مستقیم‌تر مسیر انتقال انرژی
• مناسب برای شارژ سریع

محدودیت‌ها:

• نیاز به کابل
• استهلاک کانکتور و کابل
• محدودیت حرکتی هنگام استفاده

شارژ بی‌سیم

مزایا:

• حذف اتصال فیزیکی
• سهولت استفاده
• مناسب برای قرار دادن سریع دستگاه روی پایه
• امکان طراحی یکپارچه در خودرو، میز و تجهیزات عمومی

محدودیت‌ها:

• حساسیت به تراز
• تلفات بیشتر در برخی شرایط
• تولید گرما
• وابستگی به سازگاری استانداردها

بنابراین احتمالاً آینده شارژ موبایل به جای حذف کامل یکی از این دو روش، ترکیبی از هر دو خواهد بود.

از شارژر ساده تا ایستگاه شارژ هوشمند

وقتی تاریخچه شارژ موبایل را مرور می‌کنیم، یک نکته جالب دیده می‌شود.

در ابتدا، هدف فقط این بود که باتری گوشی دوباره شارژ شود.

اما امروز یک سیستم شارژ می‌تواند بسیار فراتر از یک آداپتور باشد.

یک ایستگاه شارژ عمومی می‌تواند شامل موارد زیر باشد:

• چندین خروجی شارژ
• کابل‌های مختلف
• سیستم تشخیص وضعیت
• نمایشگر
• پرداخت
• قفل الکترونیکی
• سنسورها
• دوربین
• ارتباط شبکه
• سیستم مدیریت از راه دور

در چنین سیستمی، شارژ تنها یکی از بخش‌های محصول است.

ایستگاه شارژ عمومی چه تفاوتی با شارژر معمولی دارد؟

یک شارژر معمولی برای استفاده یک کاربر و یک دستگاه طراحی می‌شود.

اما یک ایستگاه شارژ عمومی باید شرایط بسیار متفاوتی را در نظر بگیرد.

برای مثال:

• کاربران مختلف از گوشی‌های مختلف استفاده می‌کنند.
• نوع کانکتور می‌تواند متفاوت باشد.
• کابل‌ها ممکن است تحت استفاده مداوم قرار بگیرند.
• دستگاه باید در برابر استفاده نادرست مقاوم باشد.
• مدیریت چند خروجی هم‌زمان اهمیت پیدا می‌کند.
• وضعیت هر خروجی باید قابل تشخیص باشد.
• ایمنی الکتریکی اهمیت بیشتری دارد.
• در مدل‌های عمومی، تجربه کاربری نیز بخشی از طراحی است.

به همین دلیل طراحی یک ایستگاه شارژ عمومی در عمل یک مسئله چندرشته‌ای است.

آینده شارژ موبایل به کدام سمت می‌رود؟

مسیر تحول شارژ هنوز ادامه دارد.

چند روند مهم را می‌توان در این مسیر مشاهده کرد:

توان بیشتر

استانداردهای جدید امکان انتقال توان بیشتری را فراهم می‌کنند.

کنترل هوشمندتر

شارژر و دستگاه می‌توانند درباره شرایط شارژ ارتباط دقیق‌تری برقرار کنند.

کاهش وابستگی به کابل

شارژ بی‌سیم و استانداردهایی مانند Qi2 در حال توسعه هستند.

استانداردسازی بیشتر

USB-C و USB Power Delivery باعث شده‌اند تعداد بیشتری از دستگاه‌ها از یک اکوسیستم مشترک استفاده کنند.

مدیریت حرارت

هرچه توان بیشتر شود، کنترل دما اهمیت بیشتری پیدا می‌کند.

شارژ در محیط عمومی

فرودگاه‌ها، هتل‌ها، مراکز خرید، رستوران‌ها و فضاهای عمومی می‌توانند به نقاط مهم ارائه شارژ تبدیل شوند.

در این مرحله، شارژ دیگر فقط یک عملکرد الکتریکی نیست؛ بلکه به بخشی از تجربه کاربر در یک فضای عمومی تبدیل می‌شود.

جمع‌بندی

تاریخچه شارژ موبایل را می‌توان داستان تلاش صنعت برای حل چند مسئله اصلی دانست:

سازگاری، سرعت، ایمنی و راحتی.

شارژرهای اختصاصی به سمت استانداردهای عمومی حرکت کردند. USB امکان استفاده از یک رابط مشترک برای انتقال داده و انرژی را فراهم کرد. Micro-USB برای سال‌ها به یکی از رایج‌ترین کانکتورهای موبایل تبدیل شد و Lightning مسیر متفاوت اپل را شکل داد.

بعد از آن USB-C آمد؛ کانکتوری کوچک، برگشت‌پذیر و مناسب برای نسل جدید تجهیزات.

در کنار آن، USB Power Delivery امکان مدیریت انعطاف‌پذیرتر توان را فراهم کرد و مسیر شارژ سریع را توسعه داد.

هم‌زمان، شارژ بی‌سیم نیز از یک فناوری نسبتاً خاص به یک استاندارد گسترده تبدیل شد و با Qi و سپس Qi2، انتقال انرژی بدون کابل به سطح جدیدی رسید.

امروز وقتی یک گوشی را به شارژر متصل می‌کنیم، پشت آن اتصال ساده مجموعه‌ای از استانداردها، پروتکل‌ها، مدارهای قدرت، سنسورها و سیستم‌های حفاظتی فعالیت می‌کنند.

و مسیر بعدی احتمالاً به سمت شارژ سریع‌تر، هوشمندتر، ایمن‌تر و یکپارچه‌تر با محیط اطراف خواهد رفت.

در نهایت، همان اتفاقی که برای خود تلفن همراه افتاد برای شارژر نیز رخ داده است:

یک وسیله ساده به یک سیستم هوشمند تبدیل شده است.

شارژ سریع موبایل چیست؟

USB-C چیست؟

USB Power Delivery چیست؟

شارژ بی‌سیم چگونه کار می‌کند؟

ایستگاه شارژ موبایل

ایستگاه هوشمند شارژ موبایل

USB-IF برای USB، USB Battery Charging، USB-C و USB Power Delivery. USB-IF در مستندات رسمی، Micro-USB را از سال ۲۰۰۷ و Battery Charging 1.2 را در سال ۲۰۱۰/۲۰۱۲ مستندسازی کرده است.

Apple برای تاریخ معرفی Lightning همراه iPhone 5 در ۲۰۱۲.

USB-IF برای USB-C و تاریخچه انتشار اولیه مشخصات Type-C در ۲۰۱۴.

USB-IF برای USB Power Delivery و افزایش سقف توان تا ۲۴۰ وات در PD 3.1.

Wireless Power Consortium برای تاریخچه Qi، Qi2 و نسخه‌های مختلف استاندارد شارژ بی‌سیم.